homepage > teksten > 5e dagopening

e-mail Ricky

gehoorzaamheid

5e dagopening

De vijfde stap op Stufkens' zevenvoudige pad is:

Ieders dienaar ben ik, niemands slaaf;
zo geef ik gehoor aan mijn roeping.

Ik herinner me dat ik eens een engelenkaartje trok. Het engeltje op het kaartje was aan het steppen en moest voor de verkeerslichten wachten. Naast haar stond het woord 'gehoorzaamheid'. Ik vond dat helemaal geen leuk woord. De begeleider zag mijn reactie en wees op zijn oor. Ineens viel er een ander licht op: 'gehoor-zaamheid'. Luisteren klinkt al heel anders.

Kruis van San Damiano

Luisteren heeft met een innerlijke openheid te maken. Hoe was dat bij Franciscus? Ook hij heeft niet meteen begrepen wat God van hem wilde. Het was een jarenlange zoektocht, een jarenlang luisterend openstaan, een oefening in het opvangen van de signalen die hij kreeg. Heel bijzonder is deze zoekende weg uitgedrukt in het gebed voor het kruis van San Damiano:

Hoogste, roemrijke God,
verlicht de duisternis van mijn hart,
geef mij een oprecht geloof,
een vaste hoop,
een volmaakte liefde,
een diepe nederigheid.

Geef me de kennis en het onderscheidingsvermogen
om uw waarachtige en heilige wil te volbrengen.

De ontvankelijke houding van Franciscus maakte hem open voor de weg die hij had te gaan. ‘Ga, en herstel mijn huis. Het is in verval.’ Aanvankelijk verstond Franciscus die opdracht op materieel vlak, maar geleidelijk, al luisterend, bleken die woorden een veel diepere dimensie te bevatten.

Christuskind met boekrol

Ieder van ons krijgt wel eens hulpmiddelen aangereikt. Hulpmiddelen om de weg te leren kennen waartoe we geroepen zijn: een woord, een gedachte, een ontmoeting. Zo kreeg ik te Spoleto, op pelgrimstocht van Assisi naar Rome, een woord aangereikt dat me bij is gebleven en me bij zal blijven omdat het deel is geworden van mijn innerlijke houding.

Voordat we weer op stap gingen zaten mijn zus en ik in de kapel van de zusters. Een zuster voor ons reikte twee boeken aan. Het ene boek was de Navolging van Christus van Thomas à Kempis, het andere de Bijbel. Ik sloeg op goed geluk de Navolging open en las als eerste zin: 'Spreek Heer, uw dienaar luistert'. Dit is het woord van de kleine Samuel, die in de tempel de nacht met de priester Eli doorbracht. Drie keer dacht Samuel, na iets gehoord te hebben, dat Eli hem geroepen had, maar Eli wist van niets. Eli begreep tenslotte dat God zelf Samuel geroepen had, en raadde hem aan de volgende keer te antwoorden: 'Spreek Heer, uw dienaar luistert.'

Ik kende het verhaal, maar wilde in de bijbel toch even de context opzoeken. De bijbel die ons was aangereikt, was in moderne vertaling. Er stond alleen maar dat ene woord: Eccomi. Letterlijk betekent dit: 'Hier ik!', een samentrekking van: 'Hier ben ik!'

Na de eerste ontmoeting ben ik het woord Eccomi heel vaak in de bijbel tegengekomen: bij Abraham voordat hem gevraagd werd zijn zoon te offeren, bij Mozes toen hij voor de brandende en niet verbrandende doornstruik stond, bij Jesaja, bij Maria, enzovoort. De bereidheid om te luisteren en ook in de praktijk van alledag werkelijk gehoor te geven is in dit eenvoudige woord volledig uitgedrukt. Je weet alleen niet wat je dan boven het hoofd kan hangen. Je hebt er vertrouwen voor nodig. Het doet ons stil staan bij de opdracht in ons leven. Wat wordt er van ons verwacht? Laten wij ons roepen bij onze naam? Op veel ikonen zie je dat het Christuskind een boekrol in de hand heeft. Het is Zíjn opdracht die hij te vervullen heeft. Wat zou er op ónze boekrol staan?

Vandaag zouden we het woord Eccomi in stilte kunnen herkauwen (ruminare). Terwijl we dicht bij onszelf blijven, kunnen we luisteren naar hetgeen het woord oproept. Misschien wel verzet, maar ook dat is legitiem. In hoeverre zijn we bereid de weg te gaan die we als roeping ervaren, een weg die bij tijd en wijle getekend kan zijn met het kruis?



Ricky Rieter

homepage > teksten > 5e dagopening

e-mail Ricky